پسرش دم در آشپزخانه منتظر او بود و ميخواست كار بدي را كه تامي كوچولو انجام داده ، به مادرش بگويد .
وقتي مادرش را ديد به او گفت: « مامان ، مامان ! وقتي من داشتم تو حياط بازي ميكردم و بابا داشت با تلفن صحبت مي كرد ، تامي با يه ماژيك روي ديوار اطاقي را كه شما تازه رنگش كرده ايد ، خط خطي كرد ! »
مادر آهي كشيد و فرياد زد : « حالا تامي كجاست؟ » و رفت به اطاق تامي كوچولو.
تامي از ترس زير تخت خوابش قايم شده بود ، وقتي مادر او را پيدا كرد ، سر او داد كشيد : « تو پسر خيلي بدي هستي » و بعد تمام ماژيكهايش را شكست و ريخت توي سطل آشغال .
تامي از غصه گريه كرد.
ده دقيقه بعد وقتي مادر وارد اطاق پذيرايي شد ، قلبش گرفت و اشك از چشمانش سرازير شد .
تامي روي ديوار با ماژيك قرمز يك قلب بزرگ كشيده بود و درون قلب نوشته بود: مادر دوستت دارم!

مادر درحاليكه اشك ميريخت به آشپزخانه برگشت و يك تابلوي خالي با خود آورد و آن را دور قلب آويزان كرد.
بعد از آن ، مادر هرروز به آن اطاق مي رفت و با مهرباني به تابلو نگاه مي کرد!

روز مادر و روز زن را به تمام مادر ها و زنان دنیا از جمله همسر مهربان ، مادر فداکار و مادر خانم عزیزم و دوستان وبلاگی تبریک عرض می کنم

شنيدم     پسری    را    جنايتی     افتاد                    از اتفاق  ،  كه  شرحش   نمی توان  دادن
قضات   محكمه   دادند   حكم   قتلش  را                    كه  رسم نيست به  بيچارگان  امان   دادن
به  دست و پای در  افتاد مادرش  كه  مگر                   توانِ  نجاتش  از  آن  مرگِ   ناگهان    دادن
بُود    علاقه ی    مادر  به    حالت   فرزند                    حكايتی  كه  محال  است  شرح  آن  دادن
از  آنكه بود  مقصر  جوان  و  دشوار  است                    رضا  به   فاجعه ی    مرگ   نوجوان   دادن
به صورتش دم تيغ آشنانگشته، جفاست                      گلوش  ر ا به  دم  تيغ  خون  فشان  دادن
بهار    زندگيش     ناشكفته    حيف  بُود                         گلش  به  دست    جفاكاری   قران   داد
ولی  دريغ  كه  قانون  حرام   می دانست                     چنان   شكار  حلالی‌  ،  به   رايگان  دادن
فقير   بود  زن  و   ناله اش   نداشت   اثر                      كجا  به   ناله توان  سنگ  را تكان دادن ؟!
همه رسوم و قوانين نوشته بر فقر است                       به  جز  مراتب  احسان و   رسم  نان دادن
گرفت  رُخصت و  در حبس گه پسر را ديد                       چه مشكل است تسلی در آن مكان دادن
بگفت : غم مخور نور ديده ،كآسان آست                      تو  را  نجات   از  اين  بحر    بيكران   دادن
به  رهن  داده ام  اسباب  خانه  ر ا امروز                       كه  لازم  است تعارف  به اين  و  آن  دادن
ز   پای دار   به   آن   غرفه ی   بلند  نگر                        مرا ببينی  از  آن  جا   به   امتحان   دادن
گرم  سپيد  بُود  رخت  ، مطمئن  گشتن                       و  گر  ، سياه ، به چنگ  اجل  عنان دادن
شبی گذشت پسر دراميدو گفت:رواست                        زمام   كار   به   اشخاص    كاردان   دادن
صباح   مرگ   يكی  دار  ديد   و   ميدانی                       پر  ازدهام   چو  لشكر به وقت سان دادن
به  غرفه  مادر  خود  ديد  با لباس سفيد                        دلش قوی شد از آن عهد و  آن زبان دادن
نشاط  كرد  و  بشد شادمانه  تا  در مرگ                        چو  داد  بايد  جان ،  به كه شادمان دادن
فتاد  رشته ی  دارش  به گردن و جان داد                         به  رغم  مادر و  آن  وعده ی  نهان  دادن
يكی  بگفت  به  آن  داغ  ديده   مادرِ  زار                         به  وقت  تسليت  و  تعزيت  نشان  دادن
چرا  تو   وعده ی   آزادی   پسر   دادی ؟                         مگر  نبود  خطا  وعده ای  چنان  دادن ؟!
جواب  داد  چو  نوميد  گشتم  اين  گفتم                         كه بچه ام نخورد غم ، به وقت جان دادن

"ملك الشعرای بهار"

سال تولد خود را انتخاب کنید    

یادمان باشد از امروز خطایی نکنیم                          گر چه در خود بشکستیم صدایی نکنیم
يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند                            طلب عشق ز هر بي سر و پايي نکنيم
يادمان باشد اگر اين دلمان بي کس شد                          طلب مهر ز هر چشم خماري نکنيم
يادمان باشد که دگر ليلي و مجنوني نيست              به چه قيمت دلمان بهر کسي چاک کنيم 
 
يادمان باشد اگر از پس هر شب روزي است                         دگر آن روز پي قلب سياهي نرويم
يادمان باشد اگر شمعي و پروانه به يکجا ديديم                      طلب سوختن بال و پر کس نکنيم
ولي آخر تو بگو با دل عاشق چه کنم؟                        ياد من هست طلب عشق ز هر کس نکنم
گو تو آخر که نه انصاف و نه عدل است و نه داد                     دل ديوانه من بهر که افتاده به خاک؟
اين همه گفتم و گفتم که رسم آخر کار                        به تو اي عشق تو اي يار به تو اي بهر نياز
ياد من هست که د يگر دل من تنها نيست                   ياد من هست که ديگر دل تو مال من است
ياد من هست که باشم همه عمر بهر تو پاک                          ياد تو باشم و هر دم بکنم راز و نياز
ياد تو باشد از اين پس من و تو ما شده ايم                  هر دو عاشق دو پرستو دو مسافر شده ايم